|
Królowa polskiego baletu „Życie z tańcem. Z Olgą Sawicką, primabaleriną polskiego baletu, rozmawia Stefan Drajewski” to kolejna na naszym rynku pozycja (po książkowych wywiadach z Barbarą Bittnerówną czy Witoldem Grucą) przypominająca sylwetkę wielkiej tancerki ubiegłego wieku. Forma wywiadu-rzeki, podzielonego na kilka rozdziałów układających się zarówno chronologicznie jak i tematycznie, pozwala wniknąć na tyle głęboko w zawodowe i osobiste życie Olgi Sawickiej, na ile ona sama nam na to pozwoli. Artystka bez fałszywej skromności, ale też z wrodzoną delikatnością opowiada zarówno o blaskach swojej kariery, jak i cieniach pracy i życia w czasach PRL. Śledzimy kolejno perypetie małej Olgi, która w rodzinnym Poznaniu bez wiedzy rodziców zaczęła uczęszczać na zajęcia baletowe do tamtejszej opery, a nie mając pieniędzy na ich opłacenie, zdobywała je od mamy mówiąc, że to na wydatki szkolne. Potem, już zaangażowana jako adeptka, stawia swoje pierwsze kroki na scenie w rolach małego murzyniątka i śpiące królewny w bajce dla dzieci. Wreszcie zostaje tancerką i kolejno występuje na trzech ważnych dla jej kariery scenach: Bytomia, Poznania i Warszawy. Dużą część wspomnień Olgi Sawickiej zajmują wyjazdy zagraniczne i stypendia we Francji i Związku Radzieckim (w Moskwie). Nic w tym zresztą dziwnego – w tamtych czasach był to ewenement i rzecz upragniona: zobaczyć inny świat, inne teatry, innych tancerzy, pracować z innymi pedagogami, konfrontować swoją pracę i osiągnięcia z największymi na świecie. Sawicka miała tę okazję. W Paryżu poznała Lifara, spotykała dawne gwiazdy baletów Rosyjskich Diagilewa, ćwiczyła w Operze Paryskiej. W Moskwie nie tylko miała okazje pracować z najznakomitszymi tamtejszymi pedagogami i oglądać podczas ćwiczeń artystki tej miary, co Galina Ułanowa czy Maja Plisiecka, ale także wystąpić na scenie Teatru Bolszoj w tytułowej roli w balecie „Giselle” Adolfa Adama. To jak dotąd jedyny taki przypadek, by polska tancerka wystąpiła w spektaklu tego sławnego teatru. Ze wszystkich tych wojaży artystka wraca z sukcesami scenicznymi, ale także przemyśleniami dotyczącymi różnic między powojenną Polską, a Zachodem. W pamięć zapada choćby przygoda w Helsinkach, gdzie Sawickiej przygotowującej się wraz z tamtejszym zespołem do występu w roli Odetty w „Jeziorze łabędzim”, delikatnie proponują, że uszyją jej szybko nowy kostium, gdyż jej, przywieziona z Polski „paczka”, gatunkiem i kolorem zbyt odbija od śnieżnobiałych sukienek corps de ballet… Wędrówka przez sceniczne życie Olgi Sawickiej to spotkanie z całą plejadą najwybitniejszych artystów baletu tamtych czasów: od choreografów – Gogół, Drzewiecki czy Gruca, po tancerzy: Bittnerównę, Kociołkowską, Symańskiego. To historia powstawania niezwykłych baletów, tworzenia się polskiego stylu choreograficznego, tworzenia Polskiego Teatru Tańca (już bez Olgi Sawickiej). Bohaterka książki nie unika tematów trudnych. Mówi o nich z prostotą, bez żalu, reprezentując godną podziwu pogodę ducha. Miała w życiu wiele szczęścia, ale zdarzały się też sytuacje przykre. Jak ta, gdy po powrocie z Francji (po nieudanym małżeństwie) zabrakło dla niej miejsca w warszawskim zespole, gdy w Poznaniu nie znaleziono dla niej połowy etatu w szkole baletowej (całego tancerka nie mogła przyjąć ze względu na poważne problemy zdrowotne)… Odrębnym tematem jest właśnie załamanie zdrowia tancerki – poważne uszkodzenie obu stawów biodrowych, które wymusiło jej wcześniejsze pożegnanie ze sceną. Każdy artysta baletu powinien przeczytać tę książkę, również by uświadomić sobie, jak można się odnaleźć poza światem sceny, jak radzić sobie z przeciwnościami losu. Dla wielbicieli polskiego baletu jest to zaś pozycja bezcenna, przypominająca jednym, a uświadamiająca innym, jakie są tradycje i osiągnięcia tej sztuki w naszym kraju. Katarzyna K. Gardzina
|
